Steingrímur J. og sljóa fólkið

„Ég hef til viðbótar pólitískar ástæður fyrir því að ég vil ekki standa að breytingum hvorki í áfengismálum né annars staðar sem gera fólkið óvirkara og sljórra gagnvart umhverfi sínu. Það tel ég að stóraukin neysla bjórs, jafnvel þó að eitthvað dragi úr neyslu annarra áfengistegunda, muni gera.“

Þetta sagði Steingrímur J. í umræðum á Alþingi um hvort leyfi ætti sölu á bjór árið 1989. Þessi ummæli eru rifjuð upp árlega í kringum 1. mars og mörgum finnst þetta vera óskiljanlegt viðhorf. En sjáið til, bjórinn var leyfður og aðeins tveimur árum seinna hófst 18 ára eyðimerkurganga Steingríms utan ríkisstjórnar. Spurning hvort honum finnist hann hafa haft eitthvað til síns máls?

Mörður og búsáhöldin

Mörður Árnason er eins og nokkrir aðrir stjórmálamenn í prófkjörshugleiðingum/baráttu komin með bloggbæli á Eyjunni. Í dag bloggar hann um þá sérstöku stöðu sem upp kom á Alþingi í gær, s.s. það að þingmaður Framsóknarflokksins spilaði ekki með réttu liði. Mörður er greinilega mjög hissa á þessu, skilur ekki alveg af hverju skýrsla frá ESB gæti haft áhrif á sannfæringu manna í þessu máli. Sem er auðvitað frekar spes. Er það ekki fullkomlega eðlilegt að nýjar upplýsingar hafi áhrif á sannfæringu manns? Hingað til hefur það nú talist frekar til einkenna Samfylkingar að taka mark á nýjustu upplýsingum.

Mörður virðist líka telja að eina krafan sem eftir lifi frá Austurvelli sé sú að reka Seðlabankastjórnina, og tengir það meira að segja við áframhaldandi samstarf við AGS. Ég er kannski farin að kalka fyrir aldur fram en ég man ekki betur en að ágæti AGS hafi verið frekar umdeild á meðal þeirra sem mest höfðu sig í frami þar.

Og talandi um kröfurnar á Austurvelli, var ekki herópið þar „vanhæf ríkisstjórn“ og krafan sú að stjórnin sem heild færi frá? Ég sé ekki betur en að annar flokkurinn úr vanhæfu ríkisstjórninni stýri ennþá nokkrum veigamiklum ráðuneytum, og meira að segja sumir af sömu ráðherrunum sitja áfram, reyndar með meiri ábyrgð. En Mörður er kannski sammála formanni sínum sem sagði um daginn að flokkurinn hefði axlað ábyrgð með því að halda áfram í ríkisstjórn og þannig hefði allt komist í lag.

Í lok bloggfærslu sinnar hótar Mörður Framsókn því að fari þeir ekki að vilja Samfylkingarinnar í þessu máli verði búsáhöldin tekin aftur út úr skápunum.

Mörður Árnason. Sem er í Samfylkingunni. Sem var annara hlutinn af þingmeirihlutanum og helmingurinn af ríkisstjórninni sem búsáhaldabyltingin beindist fyrst og fremst gegn.

Nú tók ég ekki þátt í þessari byltingu en var ekki eitthvað minnst á það að löggjafavaldið ætti að vera sjálfstæðara gagnvart framkvæmdavaldinu? Gott ef ég hef ekki heyrt samflokkssmenn Marðar tala um það, bæði núna nýlega og sérstaklega þegar flokkurinn sat í stjórnarandstöðu á þingi.

Og hvað með aðra byltingarmenn. Eru þeir alveg með á því að Mörður sé orðin forystumaður?

Ég er búin að vera að tengja mig hist og her þessa seinustu daga. Er byrjaður að tísta og er búin að tengja tístið við bæði Facebook og þetta blogg. Í dag fór ég á netið í símanum í vinnunni og tísti og uppfærði þar með statusinn hjá mér á Facebook, og þetta dót hér til hægri!

Twitter býður upp á að hægt sé að senda tíst með sms-i en það virðist ekki vera stuðningur fyrir íslenska síma ennþá. Sem er kannski allt í lagi bara.

Jú og svo er ég búin að tengja þetta blogg við Notes á Facebook.

Ég ætla að halda þessum pælingum eitthvað áfram, sjá hvað ég kemst langt.

Kannski kemur þetta blogg á Facebook. Sjáum til.

Mikilvæg tilkynning frá Ingibjörgu Sólrúnu: hætta liðin hjá

Sápuóperan í Samfó um helgina hefur verið æsispennandi. Eitt hefur þó farið framhjá annars glöggum blaðamönnum landsins. Ingibjörg Sólrún tilkynnit í gær að 'ástandið' væri komið í lag. Í viðtali/yfirlýsingu sem birtist á visi.is var vitnað orðrétt í hana:

[um Samfylkinguna] „Hún átti þátt í því að koma þjóðarskútunni í lag svo ég tel að þar með hafi hún axlað ábyrgð.“

Þjóðarskútan er s.s. kominn í lag. Mikið er mér létt.

Er búin að tengja twitter-ið hérna inn. Er hérna hægra megin. Mikið gott. Þetta er líka tengt við statusinn á facebook. Gaman að því.

Já. Blogg já. Er það eitthvað sniðugt?

Mig langar aðeins að bæta við hugleiðingum um þessa handtöku Hauks Hilmarssonar, fyrst ég var með þetta óábyrga röfl hér fyrir neðan.

Þessi handtaka orkar auðvitað tvímælis. Það að hann hafi verið handtekinn, að því er virðist upp úr þurru til þess að afplána restina af tveggja ára gömlum sektardómi er eiginlega út í hött.

Og nú er víst komið upp úr dúrnum að innheimtudeildin á Blönduósi segir að eitthvað hafi misfarist þegar sent var út sektarboð til hans að nýju. Það á víst að hafa gerst fyrr í þessum mánuði. Mín afskipti af þessari innheimtudeild sýna reyndar að þetta getur alveg staðist. Fyrir í kringum ári síðan var tekin af mér mynd þar sem ég mældist á 46 km hraða á digranesveginum, fyrir framan MK. Fyrir það fékk ég eðlilega sekt. Ef ég væri ekki þessi týpa sem tékkar reglulega á heimabankanum þá hefði ég ekki vitað af þessari sekt fyrr en daginn áður en ég átti að borga hana. Ætli ég hefði verið handtekinn ef að bréfberinn minn hefði verið veikur þann daginn?

Það er engan vegin hægt að sætta sig við það að fólk sé handtekið af einni deild lögreglunnar af því að önnur deild stendur sig ekki í sínu starfi.

En svo er það líka hitt. Hvernig í ósköpunum dettur ríkinu í hug að það sé í lagi að deila niður dómum, tala nú ekki um svona stuttum dómum, eins og því hentar? Af hverju fékk Haukur ekki að sitja af sér allan dóminn í einu? Mér skilst að honum hafi einfaldlega verið hent út eftir 4 eða 5 daga af því að það vantaði pláss undir annan fanga, án þess að það hafði verið nokkuð rætt fyrirfram. Það er nefnilega þannig að dæmt fólk hlýtur að halda einhverjum réttindum eftir, tala nú ekki um þegar um sektardóma er að ræða.

Í það allra minnsta sýnir þetta mál okkur að það eru stórir gallar á framkvæmd þessa kerfis á Íslandi.

Það er auðvitað aldrei gott þegar lögreglan þarf að grípa til þess að nota varnarúða. Það er ekki gert nema að allt sé komið í bál og brand og úðinn virkar þannig að hætta er á því að þeir sem t.d. dragast með inn í andyrir þegar æstur múgur brýtur sér leið þangað inn eiga á hættu að verða fyrir honum.

En löggan á í ákveðnum catch 22 vanda þegar kemur að notkun úðans að því er virðist.

Ef hún varar við notkun hans fyrirfram er gert grín að því endalaust og það kallað macho-ismi og menn efast um hæfi þess sem varar við sem lögreglumanns. Ef að hún gerir það ekki, og nota bene í því tilfelli sem um ræðir núna var fólk að brjóta sér leið inn á lögreglustöð, þá er kvartað yfir því að ekki sé farið að verklagsreglum.

Damned if you do and damned if you don't.

Mér finnst það skref í rétta átt hjá Geir og Ingibjörgu að biðja kjaradóm um að lækka launin hjá ráðherrum, þingmönnum og öðrum hálaunamönnum sem kjaradómur hefur um að segja. En aftur á móti skil ég engan vegin pælinguna hjá þeim með eftirlaunin. Af hverju að flækja hlutina? Einfaldasta lausnin er auðvitað sú sem blasir við, að þingmenn og ráðherrar ávinni sér einfaldlega réttindi til jafns við aðra ríkisstarfsmenn.

Það að þingmenn, en það eru jú fáir í sömu stöðu og þeir að geta ákveðið eigin eftirlaunaskilyrði, skuli notfæra sér þessa stöðu til að skaffa sér langtum betri kjör en aðrir ríkisstarfsmenn, eða bara því sem gott allir aðrir, er út í hött. Þeir ættu að hafa siðferðisstyrk til þess að standast freistinguna.

Stórasta land í heimi

Ísland er lítið land og við erum fámenn þjóð. Eitt dæmi.

Bjarni Harðarsson segir af sér þingmennsku og 1. varaþingmaður Framsóknarflokksins í Suðurkjördæmi tekur sæti hans á þingi. Það er hún Helga Sigrún Harðardóttir. Hún er, þrátt fyrir föðurnafnið, ekkert skyld Bjarna. Svo segir Guðni Ágústsson af sér. Þá tekur næsti varaþingmaður flokksins sæti á þingi. Hún heitir Eygló Harðardóttir og er soldið skyld Bjarna. Þau deila foreldrum.

-----------
Þegar ég skrifaði ofangreint blogg fyrir nokkrum dögum vissi ég ekki betur en að Bjarni og Eygló væri skyld. Byggði ég það á fréttum frá RÚV frá því að Bjarni sagði af sér og úr mogganum. Nú er víst búið að draga þetta allt saman til baka. Skyldleikann það er. Afsagnirnar standa víst.

Bíddu nú við. Jón Ásgeir hótar að kæra ef að Ágúst Ólafur Ágústsson hættir ekki við að kalla bankastjóra nýju bankana á fund viðskiptanefndar. Tilgangur fundarinn er að komast að því hvort að einhver þeirra hafi ákveðið si svona að lána Jóni Ásgeiri einn og hálfan milljarð til að kaupa fjölmiðla af m.a. sjálfum sér.

Ágústi finnst þetta eðlilega út í hött.

Nú verð ég bara að viðurkenna að ég er alveg hættur að skilja. Hvað er Jón Ásgeir að reyna að gera? Er hann að reyna að hafa áhrif á störf lögbundinna nefnda alþingis, sem í sitja þingmenn? Og í hvaða tilgangi? Er hann hræddur um að eitthvað komi upp á yfirborðið sem kemur honum illa?

Og hvern nákvæmlega ætlar hann að kæra? Varla Ágúst Ólaf því í þessu tilfelli nýtur hann þinghelgi. Eða telur Jón Ásgeir að hann geti fengið samþingmenn Ágústar til þess að fella niður þinghelgina yfir honum fyrir sig? Mér finnst það einhvern vegin ekki líklegt.

Auðvitað gilda sömu lög um Jón Ásgeir og aðra og ef að Viðskiptanefnd biður um upplýsingar sem bankastjórunum er ekki heimilt að veita þá væntanlega verða þær ekki veittar. En það er ekki í verkahring Jóns Ásgeirs að segja þingnefndum hvaða upplýsingum þær mega eða mega ekki leita eftir. Það eru einir fjórir lögfræðimenntaðir fulltrúar í Viðskiptanefnd og einhver slatti er líka starfandi í bönkunum, þeir ættu að geta metið hvaða upplýsingar mega fara þarna á milli. Ég er ekki lögfræðingur en mér finnst ekkert óeðlilegt við það að upplýsingar um risalán frá bönkum sem ríkið er búið að taka yfir megi og eigi að vera aðgengilegar fyrir þá hluta stjórnkerfisins sem koma að málum bankanna.

Einu er ég líka að velta fyrir mér, hvernig gat Jón Ásgeir fengið lögfræðing til að skrifa svona bréf? Ef að orðalagið er ekki haft viljandi opið fyrir túlkun þá er talað um að kæra sitjandi þingmann fyrir að sinna þingstörfum. Er til lögfræðingur sem veit ekki af þinghelginni?

Af hetjum

Þegar ég heyri um hetjur þá hugsa ég yfirleitt um heiðvirt fólk sem lætur gott af sér leiða eða drýgir einhverja þá dáð sem bakar því góðan orðstýr. Ég hugsa um björgunarsveitarmenn sem í sjálfboðastarfi leggja á fjöll um miðjan vetur í leit að týndu fólki. Ég hugsa um fólk sem tekst á við áföll og veikindi af æðruleysi.

Ég hugsa allavega ekki um stjórnmálamenn sem segja af sér þingmennsku eftir að hafa verið gripnir með rýtinginn í höndunum, tilbúnir að reka hann á kaf í bak andstæðinga sinna, sem þó eiga að heita samflokksmenn.

Bjarni Harðarsson fær nú hrós úr öllum áttum fyrir að hafa haft manndóm í sér til þess að segja af sér þingmennsku eftir að hafa þurft að bergja sjálfur á þeim eiturbikar sem hann byrlaði Valgerði Sverrisdóttur. Hann var að reyna að koma á hana skoti til þess að veikja hana fyrir miðstjórnarfund og komandi átök um Evrópumál og leiðtogakjör sem blasir við að muni fara fram í flokknum. Hann var undirförull og ætlaði í skjóli nafnleyndar að koma bréfi sem sent hafði verið á þingmenn flokksins til fjölmiðla. Þegar hann áttaði sig á því að hann hafði sent tölvupóst sem átti að fara til aðstoðarmanns síns, sem átti að drýgja dáðina fyrir hann (sem vekur upp spurningar um tilgang þessara blessuðu aðstoðarmanna, eiga þeir að vera leppar fyrir innanflokksátök í þingflokkum?), hafði hann samband við þá sömu fjölmiðla og hann ætlaði að nota gegn Valgerði til þess að biðja þá um að nota þessi „mistök“ ekki gegn sér.

Hann var í öðrum orðum tekinn í bólinu, með drulluna upp á bak, rjúkandi byssu í höndinni og tómt rottueitursglasið á náttborðinu. Og sagði af sér.

Ég er ekki að draga úr því að hann tók öllu því fólki í ábyrgðar- og trúnaðarstörfum sem hefur sagst ætla að axla ábyrgð en setið áfram fram með því að tala ekki heldur framkvæma, og það má hrósa honum fyrir það.

En þetta ætti að vera reglan en ekki undantekningin og þess vegna finnst mér að þeir sem vilja að svo verði megi ekki fara fram úr sér. Það er allt í lagi að hrósa manninum fyrir afsögnina, en að gera lítið úr framferði hans og að gera úr honum hetju eða píslarvott hjálpar málstaðnum ekki.

Ég fékk skemmtilega áskorun frá Birkiri í gær um það að fara að blogga meira. Kannski ég bara fari eftir því.

Það er svosem búið að vera nóg að gerast til þess að blogga um seinustu daga og vikur, enda mikið bloggað hingað og þangað. Mikið, eiginlega mest af því sem ég hef lesið á bloggum hefur mér ekki fundist neitt sérstakt. Ég held að þessi 'miðill' sem fólk kallar bloggið sé alveg nauðsynlegur á svona tímum en hann er líka ofmetinn. Og á stundum virka 'bloggsamfélög' eins og moggabloggið á víst að vera sem tæki í einhverjum hópæsing.

Fólk er mikið að leita að sökudólgum, og þeir virðast finnast víða. Sumir vilja meina að einhverjum einum hóp sé meira um að kenna en öðrum eða að einhver einn hópur eigi enga sök af einhverjum ástæðum.

Ég held að þetta sé ekki svona einfalt. Ég held að allir þessir þrír hópar sem oftast eru nefndir eigi einhverja sök að máli, en hversu mikil liggur hjá hverjum þeirra kemur líklega ekki í ljós strax.

Stjórnmálamenn, og þar telst með fólk í öllum flokkum og á löngu tímabili, bera mikla ábyrgð. Þeirra var að setja reglur og lög um fjármálakerfið og sjá til þessa að þeim væri framfylgt. Það virðist ekki alltaf hafa virkað. Þeir bera líka, ásamt Seðlabankanum (sem virðist vera alveg óhætt að draga inn í stjórnmálahópinn) ábyrgð á peningamálastefnunni. Ég veit ekki nógu mikið um þau mál til þess að fullyrða neitt en það virðist sem svo að þar hefði mátt gera margt betur. Hvað varðar umræðu um Evru og ESB mál þá hefur einfaldlega ekki verið pólitískur vilji í þær áttir hingað til. Það er kannski að breytast núna.

Kaupsýslumenn/auðmenn/fjárfestar eða hvað þið viljið kalla þá bera líka ábyrgð. Þeirra var að fara eftir þeim lögum og reglum sem giltu, sem mögulegt er að ekki hafi alltaf verið gert en við komumst væntanlega að því þegar þau mál verða skoðuð. En við megum ekki heldur gleyma því að jafnvel þó að hlutir eins og það að gera Íslendinga skuldbundna fyrir margfaldri þjóðarframleiðslu gagnvart erlendum aðilum geti verið löglegir þá hljóta menn sem gera svoleiðis að þurfa að bera einhverja siðferðislega ábyrgð líka. Það virðist vera að menn hafi ekki sést fyrir í leit sinni að sífellt meiri gróða. Einnig virðast sum af þessum stóru fyrirtækjum hafa verið rekin af simpönsum.

Það er reyndar ekki útséð með ábyrgðir okkar gagnvart Icesave og öðru, vonum það besta þar.

Almenningur er svo þriðji hópurinn. Björgólfur eldri mætti í viðtal í Moggann og sagði að neyslubrjálæði almennings væri stórt vandamál. Það má vel vera að margir hafi spennt bogann um of en það er erfitt að sjá að það hafi haft einhver krítísk áhrif á bankahrunið. Fólk sem gerði það bakaði fyrst og fremst sjálfu sér vandamál. Það er reyndar soldið fyndið að maður sem keypti sér fótboltalið í Englandi (auk þess að veita einu slíku á Íslandi hressilega fjármagnsaðstoð eftir því sem menn segja) skuli benda á neyslubrjálæði almennings.

En já. Ég er ekki að reyna að komast að einhverri niðurstöðu. Þetta er fyrst og fremst bara hugarflæði um ástand sem ég skil ekki alveg, og er ekki viss um að verði með góðu móti hægt að skilja á næstunni.

Mér tókst að festast í dimmum helli eftir seinustu færslu. Hef eingöngu lifað á tásveppum, nöglum og grjóti í nokkurn tíma. Hefur nokkuð merkilegt gerst síðan þá?